Twee dagen senza bici

Het is alweer zaterdag. 'Morkov mist Parijs-Roubaix door val over zeepsop'. Toen ik dat las dacht ik: ik ga vandaag niet fietsen, veel te gevaarlijk. Werkelijke reden: beetje zwak, ziek, misselijk, last van de luchtwegen vooral. Mede door opkomende hooikoorts. Het is helaas weer zover. Daarom ben ik gisteren ook al niet wezen fietsen. Hopelijk lukt het morgen weer. Ik ga dan wel alleen. D.w.z., ik vertrek alleen, want eenmaal buiten de Muren is het niet eenvoudig om andere corridori uit de weg te gaan. Eigenlijk wel een geweldige gedachte. Tsja, en verder word ik inmiddels wel herkend. Een oudere jongere met baard, misschien daaraan vooral, maar zeker ook aan de  indrukwekkende Gaul-outfit. Uitgebreid onderzoek wijst uit dat men de oude (zwart dominant) mooier vindt dan de nieuwe (geel dominant). Wat wielerpakjes betreft: vorige week verkreeg ik een Lotto-pakje waar ik nog een jaar voor in hongerstaking moet om er met al mijn onderdelen in te passen (m.n. de broek), vandaag kreeg ik van Paladino het nagelnieuwe shirt + broek van zijn fietswinkel http://www.chronobikes.com/  voor dit seizoen, nu geheel naar mijn maat. Ziet er mooi uit, foto komt nog.
Gisteren, vrijdag heb ik in tamelijke ledigheid doorgebracht. Lekker in de tuin met een boek (Il deserto dei Tartari) en de kranten van hier. Met Mary-Anne een ommetje in de namiddag met drankje op het terras van Stella Polare na wat gescherts met kapper Giuliano en zijn clientèle in zijn winkel, 15 meter vóór dat terras.
Vandaag, zaterdag, hadden we de familie Guiduglio, de verhuurders van ons appartement, uitgenodigd op de lunch bij Tambellini in het dorp net buiten Lucca San Alessio, hun woonplaats. Wel zo handig met hun twee kleine meisjes Alice en Viola.
Het waren niettemin weer lekkere dagen. Morgen vertel ik wel wat meer, voor of na het fietsen. Nu zit ik er door. .
Wel vast een fotootje van Viola, aankomend coureuse?

Op en neer rond San Gimignano

Heel af en toe heb ik nog een beetje last van 'achterover vallen van verbazing'. Eerder deze week meldde zich - grote verrassing -  een Hop in de tuin, de viezerik onder de holenbroeders (vandaag trouwens ook een Goudhaantje). Zo'n Hop verwacht je niet direct in de binnentuinen van het historisch centrum van Lucca. Maar ja, de Steenuil zit er ook al.... Ik kijk uit naar de komst van de Bruine beer. Die zitten ook niet zo ver van hier (Abruzzen). En die paar muurtjes... daar klimmen ze vlot overheen.

De heer Upupa epops 

Ook gisteren was er nog eens ruimte voor verbazing, of toch op zijn minst verrassing. Ik heb me er kranig doorheen geslagen. Na de rustdag van woensdag jl. met wel een op diverse fronten geslaagd tripje naar Montecatini met Mary-Anne was het gisteren weer hoogtijd om een stukkie te fietsen. Dit keer had Dario me uitgenodigd mee te gaan naar een, laat ik zeggen 'balansontmoeting': een zakelijke bespreking rond de verhuur van 10 appartementen van Villa Belsole in in de heuvels Certaldo (in de buurt van het bekende San Gimignano), voorafgegaan door een fietstochtje mèt die zakenpartner, en afgesloten met een uitgebreide lunch. Nou, het werd weer een dag om in te lijsten!

Airview op San Gimignano, middeleeuwse burcht met kenmerkende torens

Het parkoers door de nu zeer groene (maar vanaf eind juni geel- bruingetinte) heuvels rond San Gimignano was van uitnemende schoonheid. Voortdurend uitzichten come non mai più en passages door diverse zeer karakteristieke stadjes en dorpen, waaronder natuurlijk San Gimigniano zelf.



We lieten het bij 70 km, vanwege de bespreking en ook wel omdat die vriend van Dario beter in zaken is dan met de fiets. Evengoed, het ging nog behoorlijk straf op en neer daar, we kwamen tot ruim boven de 1000 hoogtemeters.

De heer Van de Laar

Villa Belsole http://www.villabelsole.net/ is door de bouwers van destijds (laat 17e eeuw) gedacht bovenop een heuvel . Dit buiten met zijn zeer lange en tegen de heuvel aan slingerendesteile oprijlaan is tot 2003 eigendom gebleven van familie Pucci , leverancier van diverse generaties markiezen en dat soort spul. Daarna heeft de villa onder de huidige eigenaar, Antonio Belsole een grondige restauratie ondergaan naar de functie die het nu heeft: vakantievilla met 10 kamers, 20 slaapplaatsen. Kijkt u zelf even via de link naar de prijzen?


Eind 17e eeuw bestonden er nog geen wielrenners, al waren er destijds zeer vele 'lager geplaatsten' die via hard labeur moesten zien te overleven. In het heden betekent de ligging van de villa voor de fietser een stevige slotklim van 800 m., met stukken van 16% erin. Ja ja, er kan daarboven in de hemel absoluut nog worden gelachen vanwege al dat gespartel downunder om fietsend boven te komen. Gisteren in ieder geval wel.

Na de douche was het tijd voor de lunch (pranzo). Potverdrie: dat was origineel lekker kanen, zeg! Vooraf wat antipasti, gedomineerd door schitterende worsten, waarvan mij die Marchigiana nog lang zal heugen. Zo lekker, en zo lekker slecht voor de gezondheid ook. Ik durf het niet te gaan vertellen aan mijn lieve cholesterolcontroller Ati. Hoofdgang was op de barbecue bereide Bistecca Fiorentina, en daar was bepaaldelijk genoeg van. Voor de gezondheid een ruime insalata mista. Op tafel hieronder ziet u ook enkele flessen wijn staan. Die zijn in geen enkele winkel te koop vanwege te goed, c.q. in zeer kleine hoeveelheden gemaakt. Gelijk een engel over uw tong piest! Ik heb de kazen cholestrolmatig gezien maar aan mij voorbij laten gaan.

Van r.n.l. Antonio, Renzo, Dario

Afgezien van de vele zingende vogels zorgde ook een koor van roepende vroedmeesterpadden voor een gepaste muzikale omlijsting van de lunch. http://www.ravon.nl/Soorten/Amfibie%C3%ABn/Vroedmeesterpad/tabid/127/Default.aspx

Rond half vier was het eten op en de zaken gedaan. Het uitbaten van Villa Belsole is maar bijzaak voor eigenaar Antonio. Alle practische zaken rond de verhuur laat hij aan Dario (http://www.tuscanyinvilla.com/).
Antonio verdient zijn geld in de eerste plaats als 'presidente' van een heel grote speler op het gebied van zonnepanelen http://www.pefitalia.com/. Het gaat erg goed met de handel, geloof ik. Ik mocht een klein eindje mee in zijn witte Aston Martin, een lawaaierig monster dat zo op Monza kan racen. Kost maar 2,5 euritonnen, volgens Dario. Ik was blij dat ik er weer uit was....

Magistrale stralende zon en de hormonen

Met het zich vast vestigen van de lente hier komen ook de hormonen los. Bij mij? Nou,,, ik haal er in ieder geval de krant niet mee, In Il Tirreno stond vandaag het verhaal van een stelletje van 19 jaar dat zich onder de magistraal stralende zon in het evenzeer stimulerende groen langs de rivier niet langer kon inhouden, en overging tot 'een volle hormonale storm', zoals de krant het uitdrukt. Dat kan natuurlijk zomaar niet, zeker niet als leerlingen van een basisschool vrij uitzicht hebben op een dergelijke spectaculaire live-act. 'Hier moet nodig worden ingegrepen', sprak een wakkere burger tot de politie, als was hij de reïncarnatie van Boer Koekoek. Een van de toegesnelde agenten tikte de jongeman ('toc-toc') op de schouder. Nadat zij zo hardhandig uit de hormonale verdoving waren ontwaakt werden de jongelui ingerekend onder verdenking van het plegen van obscene handelingen in het openbaar. Een keurig land, Italië. Geen wonder met een leider die zijn uiterste best doet om de christelijke normen en waarden voor te leven.

Vanochtend slechts een niet noemenswaardig uitrijrondje gefietst. Vanmiddag met Mary-Anne een geslaagde toeristische uitstap gemaakt naar Montecatini, 25 minuten treinen vanaf Lucca. Daartussendoor werden we nog aangenaam verrast door een luid roepende Hop in onze tuin, vermoedelijk een passant, maar wel leuk. Vooral M. Alto is vanwege zijn vroeg-middeleeuwse oorsprong een bezoekje wel waard. Je gaat er heen per antieke kabeltrein uit 1898. Die doet het nog altijd.



In het oude stadje is het aangenaam rondwandelen, mooie uitzichten ook. Een uurtje of 2 is wel genoeg, de rest vulden we met een goede maaltijd op het Giusti-plein.




Het Giusti-plein, vroeger en nu





Terug in Lucca bleken de Muren onwaarschijnlijk groen geworden. Via Paladino's winkel door de stad weer op huis aan, d.w.z. wel eerst wat drinken bij Julia.



Al met al niet echt een heel spectaculaire dag, wel een hele leuke, en die Hop, da's toch ook niet niks.

Robert Knol doet het, en ander fietsnieuws.

In de eerste plaats grote hulde aan Robert Knol. Hij verpulverde het bestaande record voor de ruim 11000km per fiets van Caïro naar Kaapstad met zo'n dag of tien. Vandaag heeft hij in Kaapstad (Zd-Afrika) op het Nld-consulaat afgestempeld. Zie http://www.11000km.nl/ . Robert, tanti auguri! Het is niet zomaar voor de lol dat hij dit heeft gedaan , gelijk de zinloze manier waarop ik hier in de omgeving van Lucca rondrijd. Nee, hij doet dat voor een drinkwaterproject in Zambia, in het dorp waar hij in zijn jonge jaren heeft gewoond. Dit mooie doel valt nog te sponsoren, dus voel u vrij.... Wat blijft... je moet er ook lol in hebben. Zeker eerst dat. Anders niet. Volgens mij was dat in orde bij de heer Knol.

Terugkijkend op de laatste week heb ik zelf ook heerlijk gefietst. In wisselend gezelschap. 2x met Dario, 1x alleen (uitrijden), 2x met een gezelschap Nederlanders (Bart, Gert, Ed), en vandaag met Dario en 2 Noren, de bekende coureurs Knoest "Kupper'n" Johannesen en Peerd Ivar Moe, bij u, lezers ws. beter bekend als ex-schaatsers uit de tijd van Henk van de Grift en Rudie Librechts.

Peerd Ivar (vroeger)



De Noord-Hollandse Heren op het Anfiteatro (Lucca) en te Gombitelli



Bart (60) na de fraaie klim naar Capriglia, uitzicht op zee

Vandaag een wederom, het spijt me dat ik in herhaling val, prachtige rit over Pescia in een lange, lange klim naar Pruneta, een veramente trainingsparkoers voor lokale profs hier in de buurt. We kwamen boven nog een Noor tegen van Amore e Vita, waar uiteraard even mee geklept moest worden. Ik zag de verbazing op zijn gezicht toen ik als laatste bovenkwam. Gisteren nog zagen we elkaar op het terras bij Julia, hier om de hoek. Dat zo'n ouwe lul hier ook nog in de rondte rijdt... zoiets zal hij hebben gedacht. Hopelijk is het goed voor zijn moraal. Zonder moraal kom je als renner nergens. Maar goed, weer weergaloze uitzichten onderweg, in die lange klim (zo'n 23 kms) rustigi wegen (behalve die bus die zowat uit de bocht vloog en ons minder dan een halve meter ruimte liet), en aangenaam gezelschap. Zowel voor de Nederlandse als de Noorse groep geldt dat de onvolprezen Paladino http://www.chronobikes.com/ de grote makelaar/ in between is. Nieuwe gasten/fietshuurders uit den vreemde die hier de weg niet kennen? Wel leuk om met die en die te rijden. Zo gaat dat, voor alle partijen leuk.


Voor vertrek bij Pala, midden: ex-ster FC Lucca (voetballer dus)


Onderweg, rechts Knoest,dan Peerd

Dario, 2e van links op de foto,  is een geweldige gids. Niet alleen waar het fietsparkoersen betreft, hij schept er ook genoegen in om op de route waar relevant het een en ander te vertellen. Tussendoor fietst hij wel keihard door. Volgens Paldino is hij een groot kind, hij is in ieder geval competetief ingesteld. Buiten de muren gaat het zo snel mogelijk 40. Nou ja, het voordeel is dat hij verreweg het meeste kopwerk voor zijn rekening neemt. Da's prettig, zeker tegen wind in. Ik zelf waag me alleen op kop in de afdaling. Voor een tijdje.



Over het laatste uur hebben we ruim 2 uur gedaan. Eerst smaakvol ijs happen in Ponte a Mariano, dan nog even langs bij de olijfgaard/bed & breakfast van Renzo Baldaccini, ik was er al eerder met Renato Gelato (http://www.villabalduccini.it/). Wat een geweldige plek, 5 km buiten Lucca. Als presentje kregen we een flesje van de voortreffelijke olijfolie mee.

 

Op het bed&breakfast- en olijfoliebedrijf van Renzo



De Noren lustten nog wel een biertje. Die hebben we genomen bij ons om de hoek, bij Julia. Maar niet dan nadat we Mary-Anne even hadden opgehaald. Wat een feestdag eigenlijk weer. En dat alles onder de Magistrale Stralende Zon. http://www.youtube.com/watch?v=6LdUh7xm2jQ

A dopo
.

Japanse bruiloft in Pisa

Overwinteren in Lucca...?? Het is nu toch echt wel lente. Hier, maar ook in Nederland. Daar was het gisteren 24 graden, iedereen uit zijn dak, of toch in ieder geval naar buiten. De winter ligt duidelijk weer achter ons, en ons verblijf bijna. Ik zou nog wel een maandje willen blijven, ook de maand mei is hier nog mooi (wel al erg druk met toeristen en na mei erg warm bovendien). Een overweging voor een volgende keer is om de periode iets te verleggen. Of gewoon om wat langer te gaan, natuurlijk. Moet Bruin het wel kunnen trekken. 

Nu we tegen eind april dus weer terug gaan naar Nederland weten we ook wat we hier allemaal (nog) niet hebben gedaan. En ook niet meer binnen tijd alsnog kunnen doen. Er valt hier in Lucca nog wel wat te bekijken, en binnen Toscane zijn er nog wel enkele oorden waar we niet eerder zijn geweest maar een bezoek wel meer dan waard zijn. En er zijn nog wat eetafspraken met locali om in te passen. We zien wel wat nog kan. Het gaat in ieder geval geen stress opleveren, zoveel is zeker.

Gisteren, op mijn rustdag, zijn Mary-Anne en ik dan toch maar eens naar Pisa gegaan. Dat is met de trein zo'n 20 minuten. In Pisa waren we niet alleen! Allemachtig, wat een mensen, nu al!  

En iedereen maar fotoos maken van die Dom met bijbehorende scheve toren, zoals er waarschijnlijk al wel een milhjard zijn gemaakt.

Het viel wel op dat de hele omgeving van de toptoeristische attractie goed werd bewaakt. Veel politie op de been, en een paar vaste standplaatsen voor ambulances, voor de zekerheid. De vele in het centrum opererende 'Rolex-horloges' en andere begeerlijke zaken verkopende Afrikanen (velen van Sénegal afkomstig) mogen op deze locatie niet op toristenjacht. Wat wel mag is de ambiance benutten voor het maken van aangrijpende fotoos van de grootste dag van je leven. Zo dit Japanse stel, dat behalve door hun eigen fotograaf, die ze allerlei kunstjes liet doen, ook door vele tientallen toeristen op de plaat werd vastgelegd. Ik wilde niet achterblijven.

Pisa is wel wat groter dan Lucca, meer terrasjes, meer winkels.  Er zijn weliswaar mooie straten met mooie winkels, en genoeg historische gebouwen te genieten onderweg, het mist echter de intimiteit van Lucca, althans waar het Centro storico betreft.

Op deze zaterdag waren er ook enkele manifestaties gaande in de stad, een serieuze en een ludieke om het zwart-wit te zeggen. 

Commies tegen Berlusconi                                          Flower power

Einde middag hadden we wel weer genoeg gezien. Op station Pisa Centrale zagen we dit moment voor verongelukte spoorwerkers, die tijdens de uitoefening van hun plicht zijn omgekomen. Détail: ongeveer 4/5 van de namen heeft het leven in de oorlogsjaren gelaten.

Na dit korte moment van bezinning weer 20 minuten treinen terug naar Lucca. De Italiaanse NS werkt aan haar imago als groene vervoerder. Achterop ons ticket werd ook duidelijk gemaakt hoeveel milieuvriendelijker reizen per trein is dan reizen per auto of vliegtuig. Nou, da's niet mis! Aangezien we geen auto rijden, laat staan dat we 130 rijden, en aangezien we vrijwel al onze reizen met de trein doen, valt onze ecologische footprint relatief mee. Mede in aanmerking genomen dat we zelf geen kinderen hebben en we dus ook hun 'footprintrechten' mogen inzetten kunnen we met gerust gemoed over een paar weken het vliegtuig terug naar huis nemen. Voorzover u deze redenatie kunt volgen.