Ook hier leven duurder

Vandaag, woensdag, is het hier bar, het weer. Regen de hele dag. Mooie gelegenheid om blogje te doen.

Nee, dan gisteren. Eigenlijk al korte-broeken-weer. Stralende zon, graadje of 13 -14. Een tweede ritje zat er dus wel in, zo goed mogelijk gepland in verband met het verwachte bezoek van de wasmachinereparateur. Die zou komen tussen 14 en 19 uur, maar kwam niet. Zelf zou ik ook moeite hebben binnen zo'n ruim tijdsbestek een moment te kiezen. Onze huisbaas Alberto sms-te gisterenavond dat hij flink ruzie had gemaakt met de man, en dat hij op zoek zou gaan naar een nieuwe. Deze is op moment van schrijven inmiddels gekomen; dat viel weer mee. De wasmachine loopt weer als een... naaimachine. De eerste was is gedaan. Lekker belangrijk...wel handig.

Maar goed, gisteren eerst even langs de winkel van Paladino gegaan voor een extra stripje om mijn hartslagmeter goed op het stuur te bevestigen. Daar was ook Christiana, een soortement meefietsende groupie, als ik dat zo mag zeggen, van Paladino. Leuke spontane meid, die heel goed kan kwetteren, ook op de racefiets.Mij viel een innige omhelzing ten deel. Ik ben niet zo van de alternatieve geneeswijzen, maar ik ga wel op zoek naar de ins en outs van de drukpuntentherapie. Die moet op zijn minst heilzame kanten hebben, want ik reed als een speer. In het 2e ritje van het seizoen nog niet te gek, maar wel verder dan de eerste keer, 69 kms nu. Onderweg twee klimmetjes, die van Balbiano en na een stuk overwegend vlak naar de Monte Magno. Fijne klim, loopt goed en niet lang. Boven lagen nog wat botjes die ik herkende als afkomstig van het Wild zwijn, dat ooit door coureur Gaudianello naar boven werd gereden (zie blog van 7 maart 2011).

Ook in Italië is 2012 begonnen met de nodige financieel-economische bespiegelingen op TV en in de kranten. Veel aandacht voor wat de kostenstijgingen en bezuinigingen betekenen voor 'de gewone Italiaan', zeg maar de gemiddelde 'Marco en Bettina', maar ook voor wat de Hoge Heren in Rome en elders in het politieke establishment zich gunnen aan salaris, aanvullende uitkeringen en andere voordelen. De benzineprijzen gaan omhoog naar € 1,8/ltr. Ik ben wel coureur, maar geen auto-. Maar als ik lees dat Italië op dit punt ruim aan kop gaat binnen Europa dan is het mij tòch duidelijk. En als je dan met je volle tank de snelweg oprijdt, word je als weggebruiker geconfronteerd met een 15% opslag van het tolgeld. Je kan ook de bus nemen; het lokale vervoer wordt echter tot aan 31% duurder. Dus 's avonds als het donker en fris is kan je beter bij je vrienden op bezoek gaan want ook de prijzen voor gas en licht gaan per ingaande nu ook percentages duurder. Zo kan je nog wat terugverdienen.

Dat wordt voor veel mensen sappelen, niet in de laatste plaats voorzover werkzoekend. Dat zijn er nogal wat, in december gemiddeld al bijna 9 %, onder de jongeren zelfs 29%. Ook hier is Italië al koploper binnen Europa naar het schijnt, het zal nog wel wat pittiger worden in de loop van het jaar, zo verwacht men hier; toenemende sociale spanningen zien velen in het verschiet.

Hoe dan ook, wat Marco en Bettina voor de kiezen krijgen staat in nogal schril contrast met wat de leden van Kamer en Senaat hier in Italië toucheren. De Commissione Giovannini heeft uitgevonden dat de Hoge Heren (en dito Dames) er hier wel erg warmpjes bij zitten, ook indien beschouwd in Europees verband. Salaris € 11.283,30 p/mnd, aangevuld met o.a. een riante woonkostenvergoeding (€ 3503,10 p/mnd), vrij reizen over autostrada, per OV en door de lucht, secretariaatskosten, telefoonkosten, representatiekosten etc. Die (extra) kosten behoeven ook niet te worden verantwoord. Nu ja, dit was en is nog de situatie, maar men begrijpt hier dat de bezem er nu toch echt even doorheen moet.

Intussen doen wij ons best de lokale economie te ondersteunen met een krachtige impuls. Zo hebben we vandaag i.v.m. de regen beide een parapluie gekocht voor € 10,- de twee. En Mary-Anne heeft bij Paladino een nieuwe fiets (7 versnellingen) gekocht voor gebruik in de stad, verkennen van de buitenwijken, rondjes over de Muur etc. Prijs € 400,-, dit is inclusief de gebruikelijke kortingen van Monsieur Chronò http://www.chronobikes.com/ . Let u ook op het boodschappenmandje. Makkelijk!

Mary-Anne met haar aanwinst

Giga-kerststal in centrum Lucca (Piazza S. Michele)

Eerste ritje gefietst

Wel, de eindejaarsfeesten hier in de stad vielen wel een beetje tegen, hoewel gevierd op een fijne lokatie, nl. op de Muren, op het plein voor een bijna gerestaureerd markant pand, alwaar in maart een restaurant geopend gaat worden (en in september 2013 het startschot wordt gegeven voor het WK Wielrennen...) Tegen tienen kwam de stroom stedelingen in die richting op gang, rond twaalf uur was het aardig druk. En wat zag het verzamelde volk? Een nogal uitsloverige en schreeuwerige band op een podium. Type Eros Rammelzotti, maar dan veel erger. Veel vertoon, weinig inhoud, geen ballen. Nee, dan de Ramones: ook aardig wat vertoon (soms helemaal geen), eveneens weinig inhoud, maar wel met ballen. En da's nu net waar het om gaat! http://www.youtube.com/watch?v=c5vh0QHUA1w . Maar ja, de Ramones konden helaas niet komen, wegens voor de helft reeds overleden. Die hebben hun 'Hey, oh, let's go' ruim voortijdig in praktijk gebracht.

Links en rechts in de menigte werd er heel wat afgeknald, met bijna net zo veel rookontwikkeling als in het filmpje van daarjuist. Gezien de gevolgen voor astmatische Mary-Anne (dreigde enigszins te stikken) zijn we al weer snel na twaalven naar huis teruggegaan.

Nieuwjaarsdag, mooi weer. Dus het eerste ritje. Beetje kalm aan nog want ik heb in december maar 200 km gefietst wegens een vervelende enkelblessure, opgelopen bij het roeien indoor. Die blessure hindert me nog altijd. Wel grappig: ik ging juist roeien om de risico's van het fietsen in een grote groep t e vermijden, zo vlak voor vertrek naar Lucca....
Eerste ritje, nieuwe lokale outfit.

Rijen voor Chronò

Het werd een ommetje van 57 kms, niet zo veel, maar wel met 2 klimmetjes erin, de Monte Pitoro (ca. 6,5 km lang) en de klim van Mutigliano. Tussen die twee puistjes in ging het hard (ruim 40/hr) terug naar Lucca, met 2 Italianen in het wiel. Ik zal nog wel de nodige tifosi tegenkomen bij wie ik het ben die met uiterste krachtsinspanning in het wiel weet te blijven. Goede trainingen, mits goed gedoseerd.

Vandaag maar de eerste jour sans opgenomen. De hele dag regen, ja, dat kan hier ook. Wandelingetje gedaan met tussenstop in Trattoria da Giulio Lucca, een aangename plek om te eten, pal naast de lokale gevangenis. Lekker gegeten ook.

Intussen zitten we hier pas 2 dagen. Wonderbaarlijk dat we hier met twee een groot deel van de dag aan de zelfde tafel kunnen doorbrengen tijdens onze werkzaamheden, of wat daar voior door moet gaan. Thuis zitten we bepaaldelijk wat ruimer in de ruimte, dus we lijken wel een stapje terug te kunnen doen. Zoals ws. bekend hebben we ook een tuin. Mary-Anne heeft gisteren het gras gemnaaid, ik heb bolletjes gepoot. Merels en andere vogels (zwartkop, vink, heggemus bv) weten dat allemaal wel te waarderen; ze kunnen wat beter op de bodem zoeken naar wat ze lekker vinden. Mevrouw en meneer merel krijgen van mij 1 maal daags een druif. Ook het badje is in ere hersteld. Dolkomische capriolen van het gevogelte zijn onze beloning.

We weten nu ook dat we niet zo veel hebben vergeten, op een zonneklep voor Mary-Anne en een paar klaarliggende zweethempjes voor mij na. Het is gelukkig niet zo erg als wat anderen kan overkomen (met dank aan Erik):

http://www.youtube.com/watch?v=TjbKwl_4tJU&feature=youtube_gdata_player



2012 van start

Op weg naar de feestelijkheden

We hebben er, zij het met zijn tweeën, een beetje een Nederlands oudejaarsavondje van gemaakt. Lekker gegeten, glaasje erbij. Vaderlandse TV gekeken via de computer, het actuele nieuws, en daarnaast nog Top 2000,maar dan wel van een dag eerder. Zo werkt Uitzending gemist. En rond half 11 de stad in, op weg naar de feestelijkheden op de muren. Dat we benieuwd waren hoe de jaarwisseling hier verloopt was een van de redenen om deze keer wat eerder hierheen te komen. 

Top2000 is ook dit jaar weer leuk om te zien. Niet zo zeer om te vernemen dat liedje a is gestegen van plaats 689 naar 556, maar vanwege de filmpjes. Daar zitten juweeltjes bij, zoals ook deze keer het filmpje van de inmiddels 90-jarige componist Gershon Kingsley van het eenvoudige synthesizerwijsje 'Popcorn' dat hem eeuwige roem bezorgde. De bekendste uitvoering is van Hot Butter uit 1972: http://www.youtube.com/watch?v=Ll-yXP43q5k. Later ook in de licht hilarische uitvoering binnen de Muppetsshow tot ons gekomen: http://www.youtube.com/watch?v=AvDvTnTGjgQ . Ook aardig om gast Jack van Gelder mee te zien trommelen met een van de vele Grote Doden in de popmuziek, Keith Moon (come lui nessuno mai!). Aanleiding tot enorm diepe gedachten gaf verder het filmpje rond de hit van Boudewijn de Groot 'Land van Maas en Waal' . Daarin trekt een flinke stoet mensen zingend en dansend door die streek; inmiddels zal een flink deel van hen wel zijn gaan hemelen, vermoed ik. Het zijn vast gedachten die horen bij Oudejaarsdag.Denkt u ook niet? In 2012 wordt ons veel onheil voorspeld, hier in Italië en waar eigenlijk niet in Europa. De wereld schijnt zelfs te vergaan eind van het jaar ergens, ik ben de juiste datum even kwijt. Maar tot dan zegen wij elkaar na: 'Und am Ende der Strasse steht ein Haus am See
Orangenbaumblätter liegen auf dem Weg' http://www.youtube.com/watch?v=kIiFzPQzCfw&feature=related.

Kortom: op naar het feest!

Later....

Of we nooit zijn weg geweest.....

Lucca vandaag,., oudejaarszaterdag. Gezellige drukte in de stad,onder een stralende zon. Het is net zo warm als in Nederland, het verschil is de aanwezigheid van de zon en het nagenoeg ontbreken van wind. Lekkere omstandigheden voor wandelen en fietsen, zo veel is zeker.
De reis gisteren liep geheel voorspoedig. Ester stond om 8.30 u. al voor de deur om ons naar Schiphol te brengen. Daar was ook zus Leta (onze andere 'leendochter') naar toegekomen vanuit Amsterdam, ze had nog mooi tijd voordat ze zou gaan schaatsen op de grote baan in Biddinghuizen. Uiteraard na het inchecken samen koffie gedronken. Toen was het tijd voor een uniek moment: de eerste keer dat we op Schiphol werden uitgezwaaid! We zien beide jongedames later nog op bezoek hier, samen met hun heren.
Nog geen 1,5 uur na het opstijgen landden we alweer op Pisa Aeroporto (Aeroporto Internazionale Galileo Galilei). Alwaar Paladino klaar stond met zijn bak. Heel prettig weerzien.... alsof we nooit waren weggeweest. Nou ja, het is pas iets meer dan 8 maanden dat we hier vorige keer vertrokken. In no time stonden we voor de deur van ons appartement. Waar Alberto aanwezig was om ons warm te verwelkomen. Ook hier alles vertouwd. Verder wat noodzakelijke boodschappen gedaan, en einde middag bij Julia van Bar Martini wat gedronken. Opnieuw een warm weerzien. Op advies van Hans Poley heb ik niet minder gedronken dan strikt noodzakelijk was; deze keer ging het om één fles Weihenstephaner. Jawel! Gewoon hier om de hoek! In dit opzicht hoef ik het terras van Ledig Erf dus niet te missen....

Beetje moe van de inspanningen der laatste dagen (weliicht aflatende reisstress) verder rustig aan gedaan,thuis gegeten, het Nld-nieuws en de botten-aflevering van Redmond O'Hanlon bekeken op 'Uitzending gemist' en op tijd naar bed. Vanochtend pas om kwart voor 10 ontwaakt. Dat is me in geen jaren meer gebeurd! Thuis word ik in de nacht meestal wakker van het opkomend vrachtverkeer op de A27, en anders wel om 1/2 acht van het - laat ons zeggen- bronstige geluid van de auto van de overbuurjongen.

Vandaag verder geacclimatiseerd. Opmerkelijk hoe snel de oude routine er weer in zit. Ontbijtbrood scoren, kopje koffie. Op pad voor een rondje in de stad, mooie etalages toch weer. Uitgebreid bij Paladino geweest in de winkel. Mijn fiets (Olympia Carbon-Ultegra) was bijna klaar. Nieuwe buba´s, nieuw (rood) stuurlint en nog een fonkelnieuwe shirt en gilet er gratis bij! Ik ben uiteraard moreel verplicht me de komende periode regelmatig in deze outfit te vertonen als ik uit fietsen ga. Ook Mary-Anne was mee. En heeft meteen een meer stadse fiets aangeschaft met 7 versnellingen. Goed voor ritjes over de MUUR en wat verder. Na de vorige keer, toen het verblijf voor haar vooral in het teken stond van de mogelijkheden binnen de fysieke beperkingen ontdekken, heeft ze nu behoefte aan verruiming van haar potentiële actieradius. We gaan het zien. Nog gedrieën koffie gedronken bij Stella Polare, terwijl hond Igor de winkel bewaakte. Tijd voor de supermarkt: wat basisdingen en basisbehoeften qua eten en drinken voor de komende dagen.  Straks lekker eten... de onbespoten kipfilet staat reeds in de marinade (een pasta + spinazie van een stevige variant), en vanavond de stad in voor de lokale NY-festiviteiten. En morgen de 0-stand van de kilometerteller doen verdwijnen. In mijn nieuwe shirt van Paladino.Vermits de komende nacht niet te veel schade aanricht aan de lichamelijk gesteldheid.
Iedereen een fijne avond, met of zonder Freek of Youp, in ieder geval zonder Beau, zou ik zeggen, morgen gezond weer op en een goed nieuw jaar. 

Alles is Winterklaar

Morgen is het zo ver: Lucca toe! Vanochtend nog heen en weer gesms-t met Paladino, il grande corridore en Alberto, de eigenaar van 'ons' appartementje in hartje stad. P. komt ons oppikken van het vliegveld van Pisa, A. zien we aan de voordeur. Ook getelefoneerd met mijn oude vader (bijna 89, en al ruim 23 jaar door op één long). We zullen elkaar missen. Gelukkig is er Skype, en hebben we net een gezellig en smakelijk kerstdiner achter de rug te Nuenen. Als het nodig is kan ik in een dag terug zijn.
Tsja, verder is alles wel winterklaar, volgens mij. Ik zelf in ieder geval, en de tuin ook. Zooi geruimd, antibladnet van de vijver weggehaald, spechtenkast opgehangen. N.B.: nog geen 10 minuten later kwam een GBS de kast inspecteren, waarna meneer luide ging roepen vanuit de top van de Zoete kers, waar het ding in hangt. Dat brengt me bij wat we de komende periode gaan missen: in ieder geval de bloei van de vroege planten, Kievitsbloemen bv, Bosanemomen, alle wilde bollen, etc. etc. En waarschijnlijk zijn de Gierzwaluwen eerder (begin mei) terug dan wij (18 mei), maar de zoekers van nieuwe broedgelegenheid zullen wat later zijn; ze moeten dan wel de mussen uit de kasten proberen te meppen. Jaja, spektakel in Voordorp. Je moet er wat voor over hebben, natuurlijk. En in Lucca is het natuurlijk prettig toebven, en valt er ook veel moois te zien aan plantjes en beestjes. We hebben wat bolletjes ingepakt voor in de tuin, alwaar we wederom de Steenuilen hopen te horen en te zien. En de Gierzwaluwen, die melden zich op die breedtegraad eerder terug uit de Afrikaanse winterkwartieren dan bij ons.Tis toch 2 uur vliegen met Transavia.
De koffers zijn inmiddels ook gepakt, en gewogen.... Nog een paar kilootjes bijbestellen dan maar. Rest nog alles even schoon te maken, opdat de vervangende bewoners in een fris huis komen. Mooi dat we dat ook deze keer weer prettig konden regelen. En het aquarium van Mary-Anne, het toezicht daarop is in de uiterst betrouwbare handen van Noud.
We kunnen gaan! 'Leendochter' Ester staat om 8.45u voor de deur om ons naar Schiphol te brengen....Gisteren hebben we nog proefgeladen, dat is met 5 koffers ook wel nodig in een niet te grote auto.

Terug naar Lucca

Hij wordt alweer dun, de kalender. 2012 nadert! We gaan weer een paar maanden naar Lucca, zelfde appartementje. Eens zien of de Steenuilen nog in de tuinen achter ons huis wonen. Wat gaan we doen? Beetje werken, beetje luieren, veel lezen, er samen op uit (ook naar andere Toscaanse steden), veel fietsen op een mooie huurbolide van Paladino (eigen pedalen mee), lekker eten, er komen nog links en rechts wat Olandesi op bezoek.... En 17  mei komt de Giro d'Italia langs. Nou ja, ik zal weer zien of dat nog stof voor dit blok oplevert. Maar ik denk van wel!

A presto

Lago di Como, Vasco da Gama

Er is een tijd van komen, en er is een tijd van gaan. Zo zeiden we dat hééél lang geleden op de middelbare school. Beetje flauw, met de kennis van nu, maar ik moest er gisteren op mijn tochtje plots weer aan denken. Want ja, Het onvermijdelijke staat nu toch te gebeuren: morgen reizen we terug. Dit word het laatste blog,aflevering 50.

Vandaag is het inpakken geblazen, de fiets dient gekuist en ingeleverd bij Paladino......

Dat is inmiddels gebeurd. Mijn trouwe begeleider kon meteen voor een aantal dagen onder de kont verdwijnen van een Noor, die hier met zijn familie verblijft in de prachtige Villa Baldaccini http://www.villabaldaccini.it/, even buiten Lucca. Daar, bij eigenaar Renzo, ben ik ook twee keer op bezoek geweest, waarvan eenmaal in gezelschap van de heer Renato Gelato. Van Renzo kreeg ik bij mijn laatste bezoekje nog een mooi flesje olijfolie mee van eigen bedrijf.

Op de terugweg van Paladino heb ik nog even cultureel gedaan. Ik heb de expositie 'Omaggio a Dino Buzzati' bezocht in de Chiesa San Christoforo aan de Via Fillungo. De kerk wordt in de 10e eeuw al genoemd maar bestaat in zijn huidige vorm sinds de 13e eeuw. In 1296 werd het ingewijd als godshuis voor het gilde der kooplieden. Zo, dat is er uit... Tegenwoordig worden hier alleen concerten en tentoonstellingen georganiseerd, nu dus de Omaggio (eerbewijs) van kunstenaar Guarienti aan schrijver Dino Buzzati. Het eerste boekje dat ik van de man las was.... De Giro d' Italia, in het Nederlands. De schrijver van o.a. Il Deserto dei Tartari dat ik nu aan het lezen ben (in het Italiaans), werd in 1949 door de krant Corriere della Sera uitgenodigd als soort gastverslaggever van Italie"s grootste wielerevenement. Het leverde een prachtig boekje op waarin de verweving van feiten en fictie een beeld van de tijd en van het leven van de renners oproept (deze omschrijving heb ik gejat). Het boekje is moeilijk verkijgbaar geloof ik, maar eventueel bij mij te leen.

     

Veel van de vertellingen van Buzzati kennen een sprookjesachtige sfeer. Die is terug te zien in de beelden en schilderijen op de expositie van Carlo Guarienti in deze oude kerk in het hart van Lucca. Het hangt er allemaal mooi te hangen en te staan, als ik mij zo mag uitdrukken. 

Einde middag kwam verhuurder Alberto langs voor de afrekenbijeenkomst. Nog wat verschuldigde huur, en het verbruik van gas en elektra vastgesteld en betaald. Viel allemaal reuze mee. We hebben samen nog gekeken naar het tweede ei bij de Steenuil www.beleefdelente.nl/steenuil.  Zo'n georganisseerde manier van nest loeren vinden de meeste mensen met wie ik er over kwam te spreken een partij geweldig; ze zijn behoorlijk afgunstig op dit regeltalent in Nederland. Morgen komt Alberto ons oppikken voor de transfer naar het vliegveld. Vanaf Schiphol per taxi rechtstreeks naar Pia en Wim in Utrecht voor de avonddis, en dan meteen de volgende dag naar mijn 88 jaar wordende vader in zijn splinternieuwe appartement te Nuenen. We zijn heel benieuwd hoe het er uitziet; het bevalt hem er in ieder geval heel erg goed.

Na het vertrek van Alberto was het zo langszamerhand tijd om de stad in te gaan. Een laatste-avond-etentje zouden we gaan doen bij Ristorante Giglio aan het Piazza Napoleone. Er was nog even tijd om bij Paladino langs te gaan voor een afscheid; wat betreft Mary-Anne dan. Ik zie hem morgen nog rond de start van de derde etappe Lucca - Montecatini Terme van Toscana, Terra di Ciclismo, een internationaal belangrijke wedstrijd voor de categorie 'Under 23'. 

http://www.cicloweb.it/tappa/2011-04-21/3a-tappa-lucca-montecatini.html

Er doen 6 Nederlanders mee, die ik morgen graag nog even wil zien.

Piazza Napoleone - winterbeeld, morgen wielerbeeld

Bij Paladino, mijn fietsenman http://www.chronobikes.com/  valt altijd wat te beleven. Altijd 'schoon volk' aanwezig. Eerder vandaag al een paar ex-profs van de locale serieB-voetbalclub Lucchese en Christiana; zo onbedekt had ik haar nog niet eerder gezien. Nu werden we bij onze aankomst enthousiast verwelkomd door hondje Igor. Die had er zin in en zette zijn scherpe tandjes vol in mijn arm. Ook ex-coureur Jörg Jaksche bleek aanwezig, eerder deze week aangekomen. We hadden elkaar al eens ontmoet (oktober jl.), zodat we nu een tijdje aangename kout konden doen. Affijn, morgen kan ik nog mooi de start van die 3e etappe van de Toscaanse etappewedstrijd meebeleven. Vooral het gedoe er rond om is mooi om mee te beleven. Waarna de aftocht dient te worden geblazen. Het is mooi geweest, heel mooi. Daarom doen we het nog eens, als het enigszins kan. Ik ben al bijna een halve Lucchees volgens sommigen die het weten kunnen. Hier hebben we Berlusconi, geen pretje, maar nu gaan we terug naar het land van Wilders, ook geen pretje, die man. Goed dat het nieuwe wrakingsverzoek van Bram M. het niet heeft gehaald. Al die publiciteit, het mag een onsje minder. Het helpt allemaal maar een ding: het streven van W. to sell the ill to push the pill. Heeft ie afgekeken van de pharmaceutische industrie, als je het mij vraagt. Je moet er op verdacht zijn dat die lui je de een of ander ziekte aanpraten, dan hebben zij daar wel een mooi pilletje voor (of tegen).

In de 50 blogs is lang niet alles gepasseerd waarover wat te berde gebracht had kunnen worden. Bijvoorbeeld de TV-programma's die we eigenlijk alleen via onze bovenburen hebben kunnen volgen. Of een karakteristiek van de leukste straat van Lucca, de oude uitvalsweg naar Camaiore, die net buiten de muren begint. De enige weg die nog in kassei ligt, en waar je de hoogste concentratioe authentieke winkeltjes aantreft. Langs deze weg kwamen ook de heren coureurs in de 2e etappe van de jongste Tirreno - Adriatico aandenderen. Het was de moeite meer dan waard om daarbij aanwezig te zijn, tot 43 seconden voor de passage van de kopgroep was de weg nog volledig gebarrikadeerd door dubbel geparkeerde auto's, en na de hun doorkomst gebeurde dat nog eens tegen de tijd dat het voltallige peloton, met een RABO-klant (ik geloof Leezer) voorop door kwam. De renners zelf leken het allemaal heel gewoon te vinden.

Volgend jaar wellicht blog 51 e.v.